Photoreview from Dub Pistols + Moriginal live

Την Παρασκευή βρεθήκαμε στο Fix Factory για να παρακολουθήσουμε τους αγαπημένους Dub Pistols στην εμφάνισή τους στην πόλη της Θεσσαλονίκης, καθώς και τους Moriginal Beats με τον Νικήτα Κλιντ. Λίγα λόγια και αρκετές εικόνες απ' το live αυτό λοιπόν.

Photoreview from Dub Pistols + Moriginal live / live reports

6 years ago
by

Αγνοώντας το buzz γύρω απ’ τα αποτελέσματα του Eurogroup, την περασμένη Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου βρεθήκαμε στο Fix Factory of Sound για να δούμε τους Dub Pistols στην Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια της περιοδείας τους The Return of the Pistoleros.

Τους θυμόμαστε να ξαναπαίζουν στην πόλη μας πριν ενάμιση χρόνο περίπου σε μια πολύ όμορφη βραδιά. Το σχήμα του Barry Ashworth που ανακατεύει dub, hiphop, ska, latin, drum & bass έχει ιδιαίτερα φανατικό κοινό λόγω του χορευτικού και ξεσηκωτικού χαρακτήρα του, αλλά και της αστείρευτης ενέργειας που χαρισματικά μεταδίδει στον κόσμο που τους παρακολουθεί.

Επιπλέον θα εμφανίζονταν και οι Moriginal Beats aka Νικήτας Κλιντ, Dj Monk, Dj Lorrd και Felippe που επίσης αγαπάμε πολύ, άρα διπλό το κακό.

Moriginal Beats επί σκηνής

Κατευθυνθήκαμε λοιπόν από νωρίς στον χώρο της συναυλίας, κάναμε μια γύρα βλέποντας γνώριμες φάτσες ενώ στην σκηνή βρίσκονταν ήδη οι Moriginal. Δυνατά beats ζέσταιναν τα αυτιά μας, και ο κόσμος σιγά-σιγά γέμισε το χώρο μπροστά στη σκηνή.

Νικήτας Κλιντ Moriginal Beats επί σκηνής dj LoRrd beatbox Felipe Digital Monk Νικήτας Κλιντ, dj LoRrd και Digital Monk Οι Moriginal Beats, μετά το ιδανικό άνοιγμα που πρόσφεραν στην βραδιά, μας αποχαιρέτισαν υποσχόμενοι after party και κατέβηκαν από την σκηνή.

Δυστυχώς στο σημείο αυτό αντιληφθήκαμε όλοι πως πολύ λίγοι είχαν προστεθεί στο κοινό την τελευταία ώρα. Ίσως ήμασταν 100 άτομα σύνολο. Ίσως 150. Πάντως κανείς δεν θα έλεγε ότι ξεκινάνε live οι Dub Pistols σε μερικά λεπτά βλέποντας το κοινό.

Βέβαια, τους είδαμε ξανά πριν 1-1μιση χρόνο στην Θεσσαλονίκη. Και μετά το καλοκαίρι έπαιξαν πάλι σε κάποιο beach bar νομίζω. Και παίξανε και στο Plissken το περασμένο καλοκαίρι… Παρ’ όλα αυτά περιμένεις να είναι γεμάτο, ακριβώς γιατί όλοι ξέρουν το πάρτι που δίνουν οι τύποι.

Στην Θεσσαλονίκη έχουμε συνηθίσει τέτοιες ψυχρολουσίες βέβαια, και όταν συμβαίνουν εξηγούνται με τετριμμένα επιχειρήματα που δεν έχει νόημα να αναλύσουμε /υποστηρίξουμε / καταρρίψουμε για άλλη μια φορά. Η αλήθεια είναι πώς προσωπικά όταν συμβαίνει αυτό το μόνο που με απασχολεί εκείνη την στιγμή είναι πώς θα αντιδράσουν οι καλλιτέχνες.

Οι Dub Pistols υπό την ξεκάθαρη ηγεσία του αεικίνητου Barry Ashworth ήταν απίστευτοι. Κατάλαβαν απ’ την έξοδο στην σκηνή ότι το μαγαζί είναι άδειο και είπαν:

“Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ όλους όσοι ήρθατε. Θα σας δώσουμε το καλύτερο πάρτι!” Barry Ashworth Dub Pistols Barry Ashworth και Seanie Tee

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Barry Ashworth να πίνει ότι βρίσκει μπροστά του, να χορεύει με το κοινό, Sean Tee ως δεύτερος front man να ξεσηκώνει και ο χρόνος απλά πέρασε πολύ πολύ γρήγορα.

Ο κόσμος χόρευε συνέχεια σε κάτι που ήταν όντως πιο πολύ πάρτι και λιγότερο συναυλία. The Return of the Pistoleros.

Jack Cowens Barry Ashworth και Seanie Tee Στο τέλος της συναυλίας τα μέλη της μπάντας βρίσκονταν κάτω και μιλούσαν με τον κόσμο, 100% προσιτοί και ακομπλεξάριστοι απ’ τον Barry Ashworth ως τον νεότατο και άσημο τρομπετίστα. Έτσι, νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι.

Για την ιστορία το setlist ήταν διάρκειας περίπου μιάμισης ώρας και κινούταν κατά κύριο λόγο στα πλαίσια του καινούριου album τους, Return of the Pistoleros όπως προείπαμε.

Μετά το intro, ακολούθησε το Bad Card και τα Running, Cyclone, ακούστηκαν στην συνέχεια μεταξύ άλλων τα Alive, Real Gangsta, Problem Is, το Ride With It ακόμη, όπως και το Rub a Dub.

Προς το τέλος τα West London, Gangsters, με τους Βρετανούς να κλείνουν την εμφάνισή τους καταχειροκροτούμενοι με το νέο σήμα κατατεθέν Pistoleros προτελευταίο, και έπειτα το Gunshot.

John King και Seanie Tee Seanie Tee Οι Moriginal Beats επανήλθαν στην σκηνή και μας κράτησαν συντροφιά με δυνατά beats και πάλι, από Jungle και Drum & Bass μέχρι Hip hop.

Αν έχω να σημειώσω ένα μειονέκτημα για το live, είναι ίσως το κόστος σε σχέση με την διάρκεια. Σίγουρα η μουσική εμπειρία δεν μετριέται με χρονόμετρο, ούτε σε ευρώ, αλλά συναυλίες λιγότερο της μιάμισης ώρας, νόμιζα τις είχαμε αφήσει στο παρελθόν. Ειδικά σε τέτοια ονόματα. Πάντως δεν νομίζω πως υπάρχει άτομο να μετάνιωσε που βρέθηκε εκεί. Κάθε άλλο!

*Photography by Sergio for Paranoise